Mama heeft hoofdpijn

De afgelopen tijd ben ik een beetje geirriteerder dan.... Nein, nope, just being me & my Borderline. Het begon weer met de school van de kinderen die mij en Nant een mail stuurde die begon met al gelijk een eerste leugen, Nant proberen te bellen maar geen gehoor gekregen. Nant neemt altijd op of belt altijd terug. Ja er stonden nog een berg oneffenheden in, maar dat ze zoiets op mail zetten, die dan al begind met een leugen ja dan is het voor mij meteen KLAAR.  Dan twee, ik zocht al een tijd de perfecte vuilnisbak voor in me keuken, gevonden in de *****shop, vorige week woensdag kon ik hem ophalen bij de lokale buurtsuper, dacht 'm even snel voor m'n werk op te halen... ff snel so far so good, tot ik dat ding ff snel wilde betalen,ff snel afrekenen, ff snel met me bankkaart en zoefff naar m'n werk. Dat was buiten die verdorde grijze poedel aan de kassa gerekend, elke keer heeft die lam kraai me bij m'n kloten me haar gezaag. Ouw lel ge ze ma een kassierst...

Vorige week waren de kinderen 'n paar dagen op en af buikgrieperig. Vorige woensdag en vrijdag 4uurtjes gaan werken... Vrijdag was heftig, ik was helemaal stuk na 'n dag met heel drukke kinderen die me geen moment lieten slapen. Ja het was pittig om daarna nog te gaan werken, m'n baas verwachtte me niet en ik was vrij te doen waar ik zin in had, dan maar wat nieuws aanleren, ik keek naar de planning en besloot Peter op te zoeken, ik leer gemakkelijk van hem... De vibe onder de collega's zat lekker de quote "go where you feel the most alive" kwam in me op en bleef gedurende de hele shift hangen. Hoe moe ik ook was die dag, op het werk vond ik m'n energie snel terug. Zaterdag even richting Valkenswaard gegaan met Renzje, tegen Nant zijn zin, heb me daar behoorlijk slecht om gevoeld. Dus gaf ik veel geld uit.  De afgelopen tijd leek de afstand tussen mij en Nant op zeer korte tijd enorm gegroeid. Toen we zondag naar Luxemburg/De Ardennen gingen, werd...

Nant zijn reactie toen hij m'n piercings afgelopen zaterdag zag was iets in de aard van dat hij me zo niet wou of zoiets. Ik dacht 'zie je wel, dat ik mezelf niet kan zijn bij je, zie je wel dat je me niet kent zoals ik echt ben, zie je wel dat je me zo niet wil.' In me hoofd was het toen écht einde verhaal. I felt on top of the world omdat het beeld dat ik in de spiegel zie steeds meer is wie ik vanbinnen ben. Ik wilde het liefst gewoon vertrekken naar m'n appartement... Maar ik twijfel nog steeds en sterk aan zijn motieven over wat hij uit ze mouw gaat schudden om me te kloten, kwetsen, koeieneren als ik weer voluit voor mezelf, me werk en de kids ga. 

Vrijdagochtend gelijk al bij Nant thuis met hem en de kids vertrokken. Renzje bleef weer 'n dagje bij me, hij voelde zich niet zo top. Op Instagram kreeg ik eerder deze week 'n vriendenverzoek van wat in m'n vroege tienerjaren 'n goede vriendin van me was die droomde van een modellencarriere. Die vriendschap kwam op een lager pitje toen ik naar een andere school ging en verwaterde toen ze een beetje in het illegale middelen milieu belandde. Ik had een relatie met 'The Joker' en aangezien zijn broer een beetje bekendheid had in de modeindustrie dacht ze via mij aan de bak te geraken als model. Ze bleef zeuren en ik had het er een keer met me zus over tijdens een shoppingtrip, heel droog zei ik vlakaf dat het niet ging lukken met die platgesnoven neus van d'r, blijkbaar had dat iemand gehoord die haar kende. Er kwam dus een venijnige manier een einde aan die vriendschap. Boeieuh. Zaterdag ben ik giga tegen de zin van Nant ff richting Nederland gegaan m...

Gisterenochtend gaan werken, de enige 4uurtjes per week... Ging goed, veel lol gehad maar net zo goed ook fijne babbels. Iets na 11u een afspraak bij de bedrijfsarts, heb er een goeie klik mee, wat in mijn geval cruciaal is als je de real me wil hebben. Hij is de enige die weet dat ik al enkele dagen geen Sipralexa meer neem. We hebben afgesproken dat ik vanaf volgende week 2 halve dagen per week ga werken.  Nadien toch even naar Sittard centrum geweest, de koopdrang stak even op maar ik gaf er niet aan toe. Kids halen in de opvang en richting Opa..... Ja... De grote sofa had plaatsgemaakt voor een ziekenhuis bed, ja dat was wel even een reality check die stevig binnenkwam bij me. Maar net zo goed zijn stralende bijna kinderlijke enthousiasme als hij mij en de kinderen zag, het is vooral dat euhmmmm begin gewoon al te huilen als ik er aan denk... Ja het is vooral dat wat me moét...En gelijk komt m'n jongste onder zijn knuffel halen die zijn broertje voor hem kocht op de Pa...

Vorige vrijdag met Nant naar Maastricht gegaan, gewoon ff viben, voor mij is Maastricht gelijk aan me volledig in balans voelen.  Zaterdag had ik dan na een vervelende droom me Opa gebeld... Ja sindsdien ben ik heel erg bezig met het bezoekje dat ik hem beloofde, morgen na m'n werk, misschien wel met de kinderen.  Dat en me werk en de bedrijfsarts en wat ik daarna ga doen, maken dat ik absoluut geen rust krijg in me hoofd, elk geluid of elke persoon die te dichtbij komt doen me mentaal exploderen. En ik ben zo iemand die altijd moet bijkomen van drukte om me heen. Wat morgennnnn, na m'n werk heb ik nog een halfuurtje voor ik bij me bedrijfsarts moet zijn, lees ik intussen een boek? En wat na de bedrijfsarts? Ga ik nog even shoppen in de stad waar me werk gelegen is? Moet ik nog wat halen voor m'n neefjes' en me zus en me Opa's verjaardag die ik gemist heb? Zo ja, wattttteuh? En haal ik dat in Nederland? Na het bezoek bij de bedrijfsarts heb ik nog iet...

Gisterenochtend bracht Nant me al naar m'n appartement nog voor hij ging werken. Anders zou ik toch pas weer wakker worden tegen middagsuur. Het was maandag, de weekmarkt staat bij me voor de deur... Ik besloot bij het kippenkraam wat lekkers te halen voor Nant en de kinderen. Reality; Kruidvat, lokale tweedehands kledingwinkel, kippenkraam, bloemenwinkel - die mooie tegenover m'n appartement. Opweg naar Kruidvat herkende ik een stem, ik keek. Het was Maria, die ene die ik toen ook bij Hema tegenkwam. Ik sprak d'r aan... Ik ga hier verder op in bij de volgende post, morgen ofzo.  Ik kocht wat Jamie Oliver spulletjes, een jurkje van Rinascimento in maat 38 - nog nooit had ik die maat ik voel me net een olifant boehoe en een gevlochten bloempot en eentje om op te hangen.  Na de middag besloot ik dat ik nog wat nodig had om te bakken voor me Opa, ik ga misschien morgen wel op bezoek bij hem...  Afgelopen vrijdag hadden we in Maastricht een heerlijke ...