Mama heeft hoofdpijn

The S C A R S you can't see are the hardest to heal.

Alles onder de sneeuw vanochtend! 's Ochtends tijdens de eerste sessie Kernoplettendheid hadden we 't eerst gelijk over wie wanneer naar andere afdelingen zou gaan. Ik sta al iets van 3weken op de wachtlijst voor een afdeling die nog meer gespecialiseerd is in mijn problematiek. Vervelend... Zolang Nant niet aan het werk was had ik die weken best kunnen overbruggen bij Nant, het zijn toch ruim 180km per dag rijden heen en terug. En die opname kost ook ondanks tussenkomst van je ziekenfonds een stevige duit. Nadien Ergotherapie, ik was vorige week begonnen met papier mache op ballonnen, de ballonnen waren inmiddels plat waardoor het een soort van deukenfestijn aan het worden is; ik geef het volgende week nog een kans en anders gaan ze de vuilbak in.  Intussen ook nog aan te verpleging gaan vragen hoe het nu zat met m'n opname en of ik die woensdag terug mag gaan werken, maar ze wisten het niet. Maandag vat ik een van m'n mentors. In de namiddag had...

Op dit moment is Nant naar weet ik wat voor Duitse zever op YouTube aan het zien, speelt de tv, en zijn de kinderen nog tot twee keer toe uit bed gekomen. Teveel triggers, ik wordt daar vanbinnen opvliegend en kwaad van. Ikzelf heb intussen ook oortjes in met plaatjes van Christina Aguilera. Vanochtend gelijk de volgende testronde voor ADHD. Het waren vanalle oefeningetjes, soms op snelheid, soms ook niet. Had wel de indruk dat ik er vlot doorging...  Ik kan snel werken zonder stress te ontwikkelen of zenuwachtig te worden... Misschien wilden ze dat ookwel aftasten? Binnenkort de uitslag. De rest van de dag was niks bijzonders; Tijdens het groepsgesprek viel ik net niet in slaap... Het is een vrij praat uurtje onder begeleiding van een Psychologe, de nieuwe members vertelden wat hen hier bracht... En het ging over drugs... De ene had haar man verlaten voor een full blown drug addict die haar fysiek en mentaal mishandeld en de andere was een alcohol en drugs...

YouTube koos net ad radom een voor mij gevoelig nummer van Linkin Park uit...  Chester Bennington besliste 20 juli 2017 om uit het leven te stappen. Hij verhing zich met een broekriem aan een slaapkamerdeur in zijn huis. Het was pauze op m'n werk, ik keek op m'n gsm, een vriend stuurde een soort van dat hij het super erg voor me vond enzo, maar wat dan?!?! Al snel bleek dat Chester zelfmoord had gepleegd, ik voelde de grond onder m'n voeten wegzakken, geloofde het niet, ging opzoek, ik crashtte compleet, m'n collega's waren er voor me en samen met hen werd beslist om naar huis te gaan. Nant kwam me halen, maar liet me uiteindelijk met de kinderen achterin mijn auto naar huis rijden. Ik rij NOOIT als ik emotioneel onstabiel ben. Ik was helemaal niet in staat om te rijden. Het was alsof m'n beste vriend stierf. Ik heb hem dat ook gruwelijk kwalijk genomen. Dat is achteraf  gezien hét breekpunt geweest om m'n relatie met hem te laten voor wat het was...

Zoals ik al vertelde eerder deze avond, mijn cirkel is nogal exclusief, lol. Toen ik in 1994 geoppereerd werd aan m'n oren, leerde ik een jongen kennen die heel lang m'n beste vriend, m'n zielsverwant was. Hij woonde in Antwerpen ik in Limburg. Ik weet nog goed de eerste keer ik hem zag, gelijk aan bed samen op de Gameboy. Zijn zusje lag op de kamer naast me en m'n moeder had een goede klik met haar. Toen we jong waren kwam hij regelmatig logeren, soms verloren we elkaar jaren uit het zicht... Hij en ik hadden dezelfde nickname bij vrienden, Linkintje, naar Linkin Park natuurlijk. Altijd als we elkaar weer hoorden of zagen ja echt zielsverwanten... Samen rollerbladen, skateboarden,... Ik vroeg me vaak af of hij dat ook zo zag... we noemden elkaar in onze puberende jaren Soultje en Souleke. Intussen nam het internet en MSN gebeuren zijn intrede. Dagen en nachten babbelden we... Tot hij op een keer vroeg of ik wist dat hij tot over zijn oren verliefd op me was. ...